عکسهایی از

 مجموعه دروغ ها

Body OF lieS

نگاهی به فیلم سه زن ساخته جدید منیژه حکمت

  فیلم سینمایی "سه زن" منیژه حکمت که بر اکران سینماهاست هر چند به خاطر داشتن دغدغه‌های خاص و مفهومی واجد اهمیت است، اما این وجه نتوانسته به روایتی دراماتیک، جذاب و سینمایی از این مفاهیم منجر شود.   حکمت در دومین فیلم کارنامه خود با حفظ نگاه خاص خود به وضعیت زنان در جامعه روز، زاویه دیدش را به زنانی از چند نسل بسط داده است. او با فاصله زمانی طولانی از ساخت "زندان زنان"، جدیدترین فیلمش را در سال 85 ساخت و بالاخره موفق شد با همه حرف و حدیث‌ها آن را به اکران عمومی سینماها درآورد. 

  حکمت در سه زن با فاصله گرفتن از رنگین‌کمان شخصیت و نسل‌های مختلف زنان در "زندان زنان" نگاه خود را بر سه شخصیت زن به عنوان نمایندگان سه نسل از جامعه متمرکز می‌کند.

این تمرکز از آن جهت اهمیت دارد که به نویسنده و فیلمساز اجازه داده بخش عمده دغدغه‌ها، مفاهیم دردها و است که باید در پیشرفت ماجراها قرینه‌سازی شود.

نویسنده و فیلمساز  زنان سه نسل از یک خانواده را برای قرار گرفتن بر بستر مورد نظر انتخاب کرده‌اند. مادر (مریم بوبانی)، مینو (نیکی کریمی) و پگاه (پگاه آهنگرانی) نمایندگانی هستند که هر یک به نوعی دچار یا آسیب‌دیده از یک فراموشی تاریخی هستند.

از آنجا که مفاهیم اینچنینی به عنوان تم اصلی مورد نظر فیلمساز بوده، این وجه در بهترین شکل ممکن به گونه‌ای نمادین و به شدت مفهومی وارد کار شده و کمتر می‌تواند وارد کنش و واکنش‌های دراماتیک فیلم شود. فراموشی تاریخی که به نظر می‌آید مادر مبتلا، مینو مقصر و پگاه تاوان دهنده‌اش است.

به این ترتیب پشت پا زدن دو نسل زنان (مادر به دلیل نیمه‌کاره بافتن فرش و مینو به دلیل بی‌توجهی به آن) به اصالت و ریشه‌های گذشته است که نسل امروز را دچار این بی‌هویتی و نداشتن هدف و آرزو کرد است. تحلیل این نقطه نظر خود نیاز به پیشزمینه‌ای دارد و قرار گرفتن آن در بطن یک فیلم سینمایی هم طبعاً مشکلات خاص خود را.

به این مشکلات اگر جرح و تعدیل‌های وارد شده به فیلم را هم اضافه کنیم، بخش عمده الکن و نامفهوم بودن "سه زن" در شکل می‌تواند به هر دو وجه بازگردد. وجهی که هم از فاصله گرفتن خط قصه شخصیت‌ها از روند عادی زندگی می‌آید و دیگری کدها و جزئیاتی است که با حذف، کارکرد و اهمیت خود را از دست داده‌اند.

فیلم "سه زن" شروع گرم و جذابی دارد. وقتی سکانس اول به گونه‌ای دراماتیک موقعیت بحرانی و پرتنش شخصیت اصلی را به تصویر می‌کشد، قلاب قصه بدون حاشیه رفتن به هدف برخورد کرده است. مینو در معرفی اولیه زنی درگیر میان چند دغدغه و ذهنیت است.

اجبار او برای همراه بردن مادری که دچار فراموشی شده، نگرانی او برای پگاه که بی‌خبر رفته، درگیری‌های کاری او به عنوان یک رفوگر فرش که می‌خواهد مانع از فروش فرشی عتیقه شود و نهایتاً باوری که نمی‌تواند از خود به اطرافیانش بدهد، برجسته‌ترین نقاطی هستند که به گونه‌ای دراماتیک در چند سکانس اولیه به تصویر درمی‌آید.

به این ترتیب مینو با قرار گرفتن در بحران و تکاپو برای تغییر شرایط برجسته‌ترین شخصیت است که هم فیلمساز و هم مخاطب برای همراهی برمی‌گزیند. نویسنده و فیلمساز برای ورود به دو خط روایی دیگر تمهیدهایی انجام داده‌اند که البته به نتیجه رسیدن آنها بستگی خاص به بار دراماتیک هر یک دارد.

گم شدن مادر با فرش عتیقه هر چند در ادامه بیماری و وضعیت روحی نامتعادلی اوست، اما از جهت بار دراماتیک و تأثیرگذار در روند رئال فیلم کمترین تأثیر را دارد. در حالیکه این خط قصه عمده‌ترین بار مفهومی و نمادین فیلم را بر دوش دارد که گره‌گشایی دو خط دیگر را زمینه‌سازی می‌کند.

کمیت اختصاص یافته به این خط نیز گویای این وجه و نمادین بودن حرکت مادر در راه رسیدن به یک نقطه امن (امامزاده) همراه با فرش است که نمادی از ریشه‌ها و اصالت‌های کهن فراموش شده است. فلاش‌بک‌هایی که فرار او را در نوجوانی با فرشی نیمه‌تمام از خانه به تصویر می‌کشد، کدی است که در ماجراهای اپیزود پگاه می‌تواند تا حدی جواب بگیرد.

در اپیزود پگاه همه بار دراماتیک بر دوش دیالوگ و رد و بدل شدن جملات قصار بین پگاه و پسر جوان (بابک حمیدیان) است که تهی بودن ذهن این نسل از گذشته و بی‌هدف بودن آنها را برجسته می‌کند. در این خط قرار است برخورد با دختر روستایی (ستاره پسیانی) که بچه‌اش را سقط کرده و در انتظار تصمیم ایل برای سنگسار شدن است، کدهای ارائه شده در خط قصه مادر جواب بگیرد.

اما از آنجا که این اپیزود بیش از همه دچار جرح و تعدیل شده، پیدا کردن یک حلقه ارتباطی بین این ماجراها مشکلتر از مشکل می‌شود. به این ترتیب نمی‌توان انتظار داشت که رسیدن پگاه به فرش دستباف دختر مرده، جایگزین این فراموشی تاریخی و جوابگوی بی‌ریشگی این نسل باشد.

اما خط قصه مینو برجسته‌ترین و دراماتیک‌ترین در میان بقیه است. بخصوص که شخصیت اصلی در منگنه شرایط بحرانی هر چه بیشتر که فرو می‌رود، متوجه ارتباط ناقص خود با جهان و دنیای اطرافش می‌شود. زنی که همه او را ترک کرده و تنها گذاشته‌اند و او در جستجوی برای پیدا کردن حلقه‌های گمشده ارتباطی‌اش به وجوهی تازه می‌رسد.

اینکه هیچ شناختی از دخترش، دلمشغولی و حتی نوع زندگی او نداشته، اندوخته گذشته (فرش) را در صندوقی جا گذاشته و در نهایت اینکه بازگشت و یافتن ریشه‌های گذشته می‌تواند زمینه‌ساز بهتر شدن شرایط باشد. در واقع این نقطه امید را هم می‌توان وجه امتیاز فیلم نسبت به "زندان زنان" دانست که هر چند مستقیم و روشن نیست اما تأثیر خود را می‌گذارد.

فیلم "سه زن" هر چند به خاطر داشتن دغدغه‌های خاص و مفهومی در زیرلایه کار واجد اهمیت است اما این وجه نتوانسته به روایتی دراماتیک، جذاب و سینمایی از این مفاهیم منجر شود. در این میان تأثیر جرح و تعدیل‌های وارد شده را بر الکن شدن فیلم نباید نادیده گرفت.

"سه زن" دومین فیلم منیژه حکمت پس از "زندان زنان" و روایتگر قصه سه نسل از زنان جامعه است که یکدیگر را گم کرده‌‌ و در جستجو برای یافتن پیوندهای گمشده یکدیگر را بازمی‌یابند. نیکی کریمی، مریم بوبانی، پگاه آهنگرانی، رضا کیانیان، بابک حمیدیان، صابر ابر، آتیلا و ستاره پسیانی از بازیگران این فیلم هستند. 

منبع خبر ـ مهر

 

دعوت به عاقبت بخیری

فیلم دعوت ساخته ابراهیم حاتمی کیا اکران خود را با دو سینما اغاز کرد . در همین دو سینما بود که علاقمندان به سینمای حاتمی کیا به تماشای جدیدترین فیلم کارگردان مطرح سینمای ایران نشستند و خیلی زود سایت های رنگارنگ سینمایی و وبلاگها پرشد از نقد و نظر درباره این فیلم.

گروهی از ان دفاع کردند و نوشتند که این فیلم اثری متفاوت در سینمای حاتمی کیا است و تعداد زیادی نوشتند که دعوت اصلا به گروه خونی حاتمی کیا نمی خورد و اصلا معلوم نیست که این کارگردان ارزشی سینمای ایران با چه انگیزه ای به سراغ ساخت چنین فیلمی رفته است و می خواهد با ساخت آن چه راهی را در سینمای خودش بگشاید. البته همه اینها نقطه نظرات بینندگان فیلم است که خواندن انها برای حاتمی کیا هم خالی از لطف نیست و احتمالا او را به این فکر می اندازد که علاقمندان سینمای ایران چقدر زیاد هستند. اما در میان این اظهار نظرات کارشناسانه و غیر تخصصی یک نوشته جالب به چشم می خورد که خیلی زود به سایر سایت ها هم لینک داده شد. نویسنده ان مطلب که گویا از علاقمندان سینمای حاتمی کیا هم بوده با دیدن فیلم دعوت حسابی جا خورده و  از این که بهترین کارگردان سینمای جنگ که فیلمهای او مایه های قوی اجتماعی نیز داشتند به موضوعی چون سقط جنین علاقمند شده است تعجب کرده است. نویسنده تعجب خود را با یاداوری یک خاطره بیان داشته است. خاطره  حضور ابراهیم حاتمی کیا در برنامه شب شیشه ای و یکی از پاسخ های حاتمی کیا به رشیدپور زمانی که از این کارگردان نظرش را درباره محسن مخملباف پرسید حاتمی کیا در جواب این سوال گفت: خدا همه ما را عاقبت بخیر کند.... نویسنده متعجب از دیدن فیلم دعوت در ادامه نوشته است که ایا باید برای حاتمی کیا هم دعای عاقبت بخیری را بخوانیم ؟

فیلم دعوت در ابتدای راه اکران است. باید منتظر ماند و دید که منتقدان متخصص سینما درباره  این فیلم چه نظری می دهند. اما انچه مسلم است این است که بیشتر انها از سوژه فیلم متعجب خواهند شد و این پرسش برایشان پیش خواهد امد که در ذهن کارگردانی چون حاتمی کیا چه اتفاقاتی روی می دهد که قهرمانان مردمی و شخصیت های مقتدر ذهن او جای  خود را به زنانی می دهند که روایت زندگی انها از نگاه یک زن و یا فیلمساز زن دیدنی تر خواهد شد. نویسنده فیلمنامه دعوت چیستا یثربی است. نگاه زنانه او در فیلم بر ساختاری که کارگردان انتخاب کرده است می چربد. دعوت با خود سوالات فراوانی را به همراه اورده است اما نقد ان در این جا باشد برای اینده ای نزدیک.

                      ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

نتیجه نظرسنجی

بهترین سریال ماه مبارک رمضان

۱) بزنگاه  ۳/۴۱

۲) روز حسرت   ۹/۳۱

۳) مثل هیچ کس  ۲/۱۷

۴) مامور بدرقه  ۳/۱۰

مجیدی برای دومین بار شانس خود را در اسکار می آزماید...

هیات انتخاب معرفی نماینده سینمای ایران به اسکار فیلم سینمایی " آواز گنجشکها " ساخته مجید مجیدی را به هشتادو یکمین دوره این مراسم معرفی کرد.

همچنین طبق اطلاعات منتشر شده در سایتهای خبری کشور بوسنی و هرزگوین با فیلم " برف " که محصول مشترک ایران و بوسنی است به اسکار ۲۰۰۹ خواهد رفت.

کشور چین هم یک فیلم مستند را به اسکار فرستاد. کشور روسیه هم با فیلم "پری دریایی " پا به رقابت اسکار می گذارد. کشور هنگ هنگ فیلم " پوست نقاشی شده " را برای اسکار انتخاب کرد.

آخرین مهلت ارسال فیلم های خارجی به اسکار اول اکتبر ( ۱۰ مهر ) است. کاندیداهای هشتادویکمین دوره جوایز اسکار ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ ( ۳ بهمن ) اعلام و مراسم اعطای جوایز ۲۲ فوریه ( ۴ اسفند ) در کداک تیه تر لس آنجلس برگزار می شود.