شبکه یک

 یوسف پیامبر

گلهای گرمسیری

کاراگاه علوی

شبکه دو

شیخ بهایی

اینه های نشکن

شبکه سه

بی گناهان

دیدار

شبکه تهران

غیر محرمانه

دوستان سلام

قبل از هرچیز باید خدمتان عرض کنم که دوست مشترکمان شیرین جان بعلت بیماری مدتی است که نتوانسته این وب را اپ کند و بنابراین از من ( فریبا ) که یکی از دوستان نزدیکش هستم خواهش کرد که تا اطلاع ثانوی مدیریت انرا بعهده بگیرم و من هم با روی باز پذیرفتم. چون می دانستم چقدر این وب برایش عزیز است. پیشاپیش از همه شما عزیزان بخاطر کم سوادی خودم در زمینه سینما عذرخواهی می کنم. به امید روزی که شیرین عزیز خود دوباره رشته امور را در دست گیرد.

برای شروع متن مصاحبه رضا عطاران با کیانوش عیاری را که در سایت سینمای ما هم موجود هست برایتان  می گذارم تا بعد

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

عياري؛براي من گفت وگو با شما از اين نظر جالب است که در کارهايتان چيزهايي مي ديدم که خود همواره به آن گرايش داشتم. يعني پرهيز از خودنمايي و زنده کردن صحنه به واسطه عناصري که سعي در به رخ کشيدن تکنيک ندارند و اين نگاه در سينماي ايران ناياب است. براي همين چند سال پيش در صحبت با يکي از روزنامه ها که راجع به «ترش و شيرين» از من پرسيده بود، گفتم تعجب مي کنم چرا عطاران فيلم سينمايي نمي سازد.

عطاران؛ دست شما درد نکند،

عياري؛ واقعاً اين اعتقاد را داشتم. چون کمتر کسي مي تواند بر وسوسه خودنمايي غلبه کند و خود را به رخ نکشد. چنين گرايشي در کار اخير شما هم مشهود است.

عطاران؛ البته اين روش منحصر به شماست. اما من خودم هميشه گرايش داشتم که به اين واقع گرايي برسم. يعني ظرافت شبيه زندگي. به طوري که هيچ چيز غلو شده و شيک نباشد. مثلاً از آدم بغل دستي يک چيزي بيايد از توي کادر رد شود و کادر را خراب کند. شبيه همين حالتي که الان اينجا نشسته ايم و اين چيزي که روي ميز است و بخشي از تصوير شما را گرفته است. تنها کسي هم که در سطح بسيار بالايي اين اتفاق در کارهايش مي افتد، فکر مي کنم شما هستيد.

عياري؛اين مساله براي کمتر کسي اهميت دارد. به ندرت پيش مي آيد کسي زور و بازويي داشته باشد و در عين حال بتواند يا اصلاً علاقه يي داشته باشد آن را پنهان کند. گاهي هم پيش مي آيد که فکر کنم وقتي چيزي براي طيف گسترده يي از مردم اهميت ندارد آيا واجد ارزش هست؟ و صد البته خيلي زود خودم را متقاعد مي کنم نه تنها واجد ارزش هست، بلکه راهي غير از اين نمي شناسم. حالا وقتي روزگار قريب را مرور مي کنم، اين باور را در تمام ابعاد کار به صورت جا افتاده يي مي بينم.