پارک وی فیلمی متعلق به ژانر است. جیرانی تمام تلاش خود را برای حرکت در محدوده ژانر نموده است اما نکته اصلی اینجاست که ایا تعلق به ژانر فی نفسه معنایی ارزشی در بررسی یک اثر دارد؟

پاسخ به این سوال البته منفی است. چرا که در درجه اول هیچ ژانری ان قدر بسته نبوده و از لحاظ تعریف و تعیین چهارچوب باز است که فیلمی صرف نزدیکی به ان الگو حکم توفیقی را داشته باشد. طیف گسترده و بعضا متباین اثاری که در قالب این تعریف می گنجد خود دلیلی بر این مدعاست . از سوی مطابق حکم هر چیزی خوش خوب است می توان ادعا کرد که در هر ژانری فیلم خوب وبد وجود ندارد همان باور که می شود قرمز را نمونه ای موفق و پارک وی را اثری نا موفق در چنین الگویی لقب داد.

اما چرا پارک وی تریلری موفق نیست ضعف فیلمنامه اصلی ترین دلیل این عدم توفیق است. فیلمنامه روایت کلاسیکی دارد با معرفی شخصیتهای اصلی و فرعی و ازدواج کوهیار و موقعیت متعادل اولیه طرح می شود با بازگشت رها به خانه کوهیار و گروگان گرفتن او موقعیت متعادل ثانویه شکل می گیرد. شروع خوب و ریتم مناسب اثر در دقایق ابتدایی پس از سی دقیقه دچار افت می شود. تلاشی برای نمایش غیرعادی بودن کوهیار در حالیکه در همان سکانس های اولیه هم بیننده کاملا به این درک رسیده است چیزی جز تلف کردن وقت نیست. رابطه علت و معلولی روابط قانع کننده نیست. بعضی از کاراکتر ها در فیلمنامه جا نمی افتد مثل دو پلیس حاضر در سکانس هاس پایانی و کلفت کرولال خانواده . بسیاری از دیالوگها هم خام ضعیف هستند تا جایی که بعضی اوقات اسباب مطایبه و طنز را برای بیننده فراهم می اورد. "مشرقی " پارک وی هم از جمله این کاراکترهایی است که در چارچوب فیلمنامه کارکرد مناسبش را نمی یابد. اناهیتا نعمتی هم نتوانسته به این نقش هویتی ببخشد . بازی ها هم بویژه در مورد بازیگران نقش های فرعی قابل قبول نیست هرچند که نیما شاهرخ شاهی و رعنا ازادی ور نقش های دشوارشان را به خوبی ایفا کرده اند.

نویسنده : اشکان راد ـ بانی فیلم ـ۲۱ بهمن ۱۳۸۵