میوه ممنوعه که از روز پنجشنبه با پخش از شبکه ۲ سیما مهمان خانه ها شد را شاید بتوان بنا به توصیف کارگردانش حسن فتحی راوی ادمهای خاکستری دانست.ادمهایی که این بار در قلب یک داستان به محک ازمایش گذاشته می شوند تا درجه ایمان هر کدام برای خودشان رقم بخورد.داستانی که در لایه های پنهانش به دو اسطوره و کهن الگوی غربی و شرقی نیم نگاهی می اندازد. شاه لیر غربیها و شیخ صنعان ما شرقی ها.

عشق عمیق و قلبی دختری به پدرش در شاه لیر و لرزش دل و خطای عرفی شیخ صنعان شرقی ها به وام گرفته شده تا در هزار توی خود روایتگر مجموعه ادمهایی شوند که هر کدام از انها ادمهای واقعی جامعه امروزند پا در گذشته دارند و واقعیت در جامعه امروز با هزار توی غریبش.

عفیفه درباره طرح کلی داستان می گوید: پیام اصلی داستان این است که ادمها بتوانند مرزی بین ایمان قوی و واقعی و ایمان الوده به ریا ترسیم کنند و ان را بشناسند.

عفیفه بکر بودن موضوع سریال را مهمترین ویژگی ان می داند و درباره اینکه ایا ممکن است تشابهی با سریالهای سالهای قبل وجود داشته باشد هم می گوید: الان درباره اینکه ایا تشابهی هست یا نه حضور ذهن ندارم اما اگر هم چنین اتفاقی بیفتد شباهت مضمونی است نه شکلی. میوه ممنوعه داستان فردی متدین است به نام حاج یونس که علی نصیریان عهده دار ان است و امیر جعفری که تا به حال بیشتر در کارهای طنز او را می شناختیم و می دیدیم این بار در یک نقش جدی حضور دارد. او در نقش جلال پسر حاج یونس تا به حال خوش درخشیده داست.

فتحی مهمترین ویژگی میوه ممنوعه را همان تم اشنای ان میداند: این داستان دو تم اشنا داشت که من هر دوی انها را دوست داشتم. دو خط داستانی پنهان در لایه های ان ٬ شاه لیر و شیخ صنعان. دو اسطوره غربی و شرقی. این داستان با تم شاه لیری شروع می شود و کم کم شیخ صنعانی می شود. دو تم غربی و شرقی که به نظرم هر دو جذاب هستند ٬ سوژه هایی همه زمانی و همه مکانی که تا ادمها و عشق هست اینگونه سوژه ها قابلیت ارائه نمایشی دارد من این تلفیق داستان گونه را دوست داشتم و به فکر و ایده و دغدغه هایم هم نزدیک بود.

او درباره انتخاب اسم داستان " میوه ممنوعه " می گوید : فکر کنم پیشنهاد اولیه اسم از طرف اقای عفیفه بود که به نظرم اسم خوب و با مفهومی است . روابط عاشقانه از دو منظر مورد اشکال قرار می گیرد. یکی منظر و دید شرعی است ٬ یکی منظر عرفی. رابطه ای که در سریال ما اتفاق می افتد از منظر شرعی ایرادی ندارد اما از نظر عرفی و هنجارهای اجتماعی و فرمهای قابل قبول در جامعه سازگاری ندارد و از همین جهت اسم میوه ممنوعه انتخاب شد.