غذایی که شما انتخاب می کنید جوهره وجودی تان را مشخص می کند. "جواهری در قصر" غذاهایی رنگارنگ و متنوع و پاکیزه را در نظر بیننده می اراید و ذهن او را به نوعی تصحیح کرده می پوشاند زیرا بیننده اگاه ٬ هر روز شاهد خبرهایی عجیب درباره طبیعت ذائقه شرقی هاست. شرق اسیا از کتلت ببر تا کنسرو مورچه و خوراک قورباغه و شیرینی و کیک با طعم زنبور و غذاهایی با حضور حشرات! و انواع جوندگان و موجودات بی شمار دریایی و غیره را می ازماید و همه می دانیم مزرعه های پرورش سگ برای تهیه غذاهای ان سامان چه رونقی دارند! حالا در "جواهری در قصر" بیننده با غیر از انچه  که واقعیت دارد مواجه می شود . با عنایت به تاثیر رسانه ها باید گفت : با هزینه تهیه چنین سریال خوش پرداختی به نفع فرهنگ و ایین کره یک توریست وسواسی را تصور کنید که در این کشور با خیال راحت به رستوران می رود و غذا سفارش می دهد ...!

محور صحبت تغذیه است٬ بنابراین" کتاب مستطاب اشپزی" نجف دربابندری می تواند گویای خیلی از واقعیات و حقایقی باشد که بر امروزی ها پوشیده است. به گفته دریابندری مکتبهای اشپزی چندگونه بیشتر نیست: ایرانی٬ چینی و رومی که از روم به پاریس و سپس از پاریس به دیگر نقاط غرب رفته است. مکتب اشپزی چینی نیز خاص است اما واقعا این غذاهایی که در رستورانها به اسم چینی سرو می شود ناشناس اند و در چین چنین غذاهایی را نمی شناسند و به حساب نمی اورند. پیداست که این گونه غذایی از ایران به هند رفته یا لندن و پاریس را فرا گرفته هم چنان که در منوها و صورت غذاهای رستوران های انجا غذاهای ایرانی جایگاه خودشان را دارا هستند. پس مکتب های اشپزی از ایران به دیگر نقاط جهان رفته است از شرق به هند ٬ پاکستان و ... از غرب به ترکیه ٬ اعراب و شمال افریقا... .

در جواهری در قصر چنان به بیننده القا می شود که گویا خبرهایی در کره هست و طعم های جدید و انگار با یک مکتب مهم اشپزی یا سیستم پزشکی کهن و کارامد مواجه هستیم ٬ ولی این دائره المعارف ابن سینایی فارسی است که چندین قرن کتاب مهم دانشکده های زمان بوده و ... .

دریابندری عقیده دارد که طعم غذا در اشپزی مهمتر است و با حفظ کیفیت غذا منافاتی ندارد اصلا اشپزی یعنی دراوردن طعم. با اینکه از سه مکتب مهم اشپزی صحبت شد به عقیده استاد "تنوع در اشپزی ایران" بیش از سایر مکتب های برشمرده شده است. گرچه او تاکید می کند که تنوع را نمیشود مقایسه کرد و بیشتر بودن غذاهای ایرانی شاید چشمگیر باشد.

برگردیم به سریال: نشانه های بیرونی و گویای بازگشت به خویشتن خویش ٬ در لباس٬ غذاهایی که فصلهای گوناگون صرف می شود اداب و سنت های کهن و دیرینه ای که پاس داشته می شوند ٬ نمود عینی می یابد. به گفته ای این بازگشت به خویشتن نوعی " خود شکوفایی به روز" است. حالا در جواهری در قصر یاداور سنت های اگر چه محدود و کوچک و محله ای٬ می تواند امیدبخش ٬ حرکت افرین و هویت دهنده تلقی شود که در محور سخنان اشپزی در ان سامان به روایت یک فیلم جلا و  احیایی نو یافته و به مخاطبش این حس را القا می کند که داشته های کشوری کوچک می تواند برایش کفایت کند و حتی انها را به رخ بکشد.

ولی ایا مخاطبان ایرانی این سریال از مقام مهم اشپزباشی ها و نفوذ و قدرتشان در حکومت های ایران اطلاع دارند؟ یا اگر کشور ما این گهواره تمدن نبود واقعا چه می شد؟ اکنون ملتهای کوچک به مدد سرمایه از کاه کوه می سازند ٬ ولی ما به جای کاه و کوه٬ دارای سلسله جبال و کوهستان های پایان ناپذیری در عرصه های مختلف علم٬ فرهنگ و هنر هستیم ٬ کافی است به خود بیاییم و با کمی سلیقه به خرج دادن و انتشار تخیل هایمان سریال های خوش نقش و دلنشینی مثل جواهری در قصر بسازیم تا چشم امیدمان در کورسوهای اطراف ضایع نشود. اکنون به نظر شما ما اکسیژن مان را در یکی از مهمترین ابعاد بشری ( تغذیه ) از دست داده ایم یا انرا احیا کرده ایم؟! اگر تغذیه مهم نبود از ان در قران صحبت نمی شد که با امدن منجی در ابتدا مردم از جوع( گرسنگی) امان می یابند و سپس قضیه امنیت شان تضمین می شود ایا جالب نیست؟!

علی مظاهری ـ جام جم ـ قاب کوچک ۱۲ ابان ۱۳۸۶