لطیفی در این سالها نشان داده که علاقه مند به ساخت فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی در ژانرهای مختلف است. این گونه است که او بعد از یک مجموعه تلویزیونی با مایه های دینی به سراغ فیلمی جنگی می رود و پس از ان سر از فیلمی کمدی در می اورد و گویا چندان هم نگران فراز و نشیب های کارنامه حرفه ای اش نیست.

"توفیق اجباری" ادامه منطقی مسیری است که سازنده اش قبلا با فیلم هایی چون "عینک دودی" و "دختر ایرونی" پیموده بود یعنی ساخت فیلم هایی با لحن کمدی با حضور ستاره های محبوب در عینک دودی" ایرج طهماسب و فاطمه معتمداریا" ٬ در دختر ایرونی"هدیه تهرانی و امین حیایی" و در توفیق اجباری هم" محمد رضا گلزار". اثاری که در دل سینمای بدنه و به قصد فتح گیشه کلید می خورند. عینک دودی و دختر ایرونی با اینکه در شرایط و زمان خیلی مناسبی هم اکران نشدند جزو فیلم های پرفروش دوران خود بودند و این توفیق احتمالا با "توفیق اجباری" هم تکرار خواهد شد.

لطیفی نشان داده که راه و رسم روایت داستان را دست کم در حدی که حوصله تماشاگر را سر نبرد خوب بلد است. شاهد مثال همین توفیق اجباری است که چند روزی است بر پرده امده است. منتها لطیفی در ۲ سال اخیر با ساخت ۲ سریال "وفا"و "صاحبدلان" انتظاراتی را  در مورد خودش ایجاد کرده که باید قبول کرد فیلمی مثل "توفیق اجباری" نمی تواند به انها پاسخ مثبت بدهد. او حتی قبل از این کار فیلم ستایش شده "روز سوم" را در ژانر سینمای جنگ ساخت که فاتح اصلی جشنواره فجر بود و منتقدان انرا در کارنامه سازنده اش گامی به پیش ارزیابی کردند. منتها به نظر می رسد که برای لطیفی نه ان توقعاتی که برانگیخته خیلی مهم بوده و نه ان تعریف و تمجیدهای منتقدان را جدی گرفته است. به همین خاطر و بلافاصله بعد از ساخت فیلم جنگی روز سوم و گرفتن چندین سیمرغ بلورین دوباره به سینمای عینک دودی و دختر ایرونی بر می گردد.

فیلمنامه نویس توفیق اجباری یعنی پیمان عباسی توفیقی در ترسیم کاراکتر رضا گلزار به عنوان سوپراستار سینمای ایران بشان نمی دهدو به همین دلیل بازی گلزار در نقش خودش که می توانسته محمل موقعیت های جذاب دراماتیک و انبوهی ارجاع به سینما و زندگی شخصی او شود جز چند اشاره گذرا بیشتر بر مدار کلیشه ها می گردد اینکه گلزار بازیگر محبوبی است و در جایی که پا بگذارد انبوه طرفدارانش به سراغش می ایند و از او تقاضاهایی دارند که دم دست ترین و قابل طرح ترین انها گرفتن امضاست. توفیق اجباری تصویری بیش از اندازه پاستوریزه از گلزار ارائه می دهد. قدری شیطنت و کمی ظرافت در شخصیت پردازی می توانست به کاراکتر محمد رضا گلزار به عنوان ستاره محبوب سینما عمق و جذابیت بیشتری ببخشد.

توفیق اجباری مثل دیگر فیلم های گلزار در این سالها خوب می فروشد و البته بر خلاف یکی دو فیلم اخر او تماشاگر را هم مغبون از سالن به بیرون نمی فرستد. رضا گلزار هم نقش خودش را با اجرایی پذیرفتنی بازی می کند. لطیفی هم در مقام کارگردان سعی کرده از هر چیزی که می توانسته به جلب رضایت مخاطب منجر شود استفاده کند. او نقش خود را به عنوان یک سرگرمی ساز شاغل در سینمای بدنه ایران بدون هیچ جاه طلبی و ادعایی ایفا می کند. علاقه او به ساخت فیلمهای پرفروش اگر با حوصله و دقتی به مراتب بیشتر از چیزی که در توفیق اجباری و اسلافش شاهدش هستیم همراه شود قطعا صفت حرفه ای بودن بیشتر برازنده اش خواهد بود. چراکه وقتی ستاره ای مثل گلزار جلوی دوربین ایستاده فتح گیشه نه هنر چندانی می طلبد و نه تخصص ویژه ای.

سعید مروتی ـ همشهری ـ ابان ۸۶