مهرجویی درگفتگویی با شماره سینما۷ در اسفند ۱۳۵۶ درباره چگونگی بوجود امدن فیلم گاو گفته:

پس از نمایش و شکست " الماس ۳۳ " به فکر کار دیگری بودم... روزی همراه ساعدی در میدان توپخانه بنزین ماشینمان تمام شد٬ پیاده شدیم و راه افتادیم. در راه صحبت درباره " عزاداران بیل" بود و اینکه کاری بکنیم ...ساعدی از" گاو " صحبت کرد و اینکه داستانش قشنگ است و به درد فیلم می خورد. داستان را تعریف کرد و شروع شد... وزارت فرهنگ و هنر سرمایه فیلم را تامین کرد و به راه افتاد...

و بدین ترتیب یکی از پرافتخارترین فیلمهای سینمای ایران شکل گرفت. به گفته بسیاری موفقیتهای جهانی فیلم ( که از جشنواره شیکاگو شروع شد) باعث شد  که احساس حقارتی که نسبت به کمال سینمای غرب در اهل سینمای ایران بود از بین برود. اما در داخل کشور و پیش از شهره  شدن فیلم در فرنگ فیلم با مانع سانسور روبرو شد. فکر وجود دهکده  ای چنین فقیر و عقب مانده برای حکومت تحمل ناپذیر بود. بنابراین نمایش فیلم به تعویقی افتاد که پایانش غیرقابل پیش بینی بود. اما بالاخره شرایطی مهجور روی پرده امد و هرچند که  منتقدین انرا تحسین کردند ولی سرو صداها درباره اش ماند تا دوسال بعد که فیلم برنده جایزه " مجمع بین المللی منتقدین فیلم" سی و دومین دوره جشنواره  ونیز۱۹۷۱ شد. و سپس نمایش در جشنواره های متعدد دیگر و  کسب جوایزی دیگر. فیلم در رای گیری منتقدین سینمای ایران در سالهای ۱۳۵۱ و ۱۳۶۷ مقام بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران و در رای گیری مشابهی در سال ۱۳۵۶ همراه با " یک اتفاق ساده" مقام دوم را بدست اورده است.

جوایز: جایزه نخست بازیگری برای عزت الله انتظامی از جشنواره شیکاگو ۱۹۷۱ ـ مقام دومین فیلم سال و بهترین موسیقی متن از جشنواره فیلمهای ایرانی ۱۳۴۹ـ جایزه بهترین فیلمنامه از دومین دوره جشنواره سپاس ۱۳۴۹.

گزیده دو نقد : فیلم مهرجویی را که تماشا می کنم انرا در یک فضای غنی و گسترده صمیمی می یابم و اندیشه هایش را که با مرکب نور برپرده سینما نوشته می شود با  چشم روح می خوانم و به خاطر راستگویی هایش به او تبریک می گویم و با صمیمیتی که فیلمش به ما می اموزد دستش را می فشارم. با توجه به جزئیات است که شاهد تمام انسانیت ها و مهرجویی ها و خلاصه رمانتیسم داریوش مهرجویی می شویم که او را در طبقه یک  فیلمساز صاحب سبک قرار می دهد. صرفنظر از ضعف های کوچکی که فقط باید مورد توجه شخص فیلمساز باشد "گاو" فیلمی است در یک قدمی یک اثر فوق العاده.

دکتر هوشنگ کاووسی ـ کیهان ـ ۲۹ بهمن ۱۳۴۸

چه کسی انتظار داشت که نخستین فیلم ایرانی راه یافته به فستیوال ونیز جمعی چنین کثیر را شیفته خود کند؟فیلم به ظاهر بسیار ساده است اما در عین حال به نقاشیهای کودکان می ماند پیش از فرارسیدن ممنوعیتهای بلوغ ٬ کاملا طبیعی و درست که به ندرت نارسایی و خطایی در ان دیده می شود.

درک مالکولم ـ گاردین ـ ۲ سپتامبر ۱۹۷۱