معتمدی پس از دو تجربه نا موفق در به تصویر کشیدن مفاهیم فلسفی به سراغ یک قصه پر پیچ و خم با مایه های سیاسی رفت که تحت عنوان دیوانه ای از قفس پرید روی پرده سینماها رفت. اثری که از هر نظر بهترین کار معتمدی فرض می شود. هم به لحاظ انسجام ساختاری ان و همخوانی محتوی و فرم در این فیلم و هم به لحاظ پرداخت سینمایی اش که نشان از تسلط معتمدی بر مدیوم سینما داشت.

اما کار تازه معتمدی با وجود همه امیدواری ها که نسبت به او بوجود امده بود بیشتر از انکه به دیوانه از قفس پرید نزدیکی داشته باشد به دو فیلم نخست او ( هبوط و زشت و زیبا )  نزدیک است. البته این نزدیکی بیشتر حاصل اشفتگی در پرداخت است که مشکل اساسی ان دو فیلم نیز به حساب می امد.

 ظاهرا معتمدی علاقه خاصی به تجربه اندوزی در ژانرهای مختلف ان هم با شکل و شمایل عجیب و غافلگیر کننده دارد. در دوران محبوبیت کمدی در میان مخاطبان عام نیز تجربه معتمدی این گونه کاری منحصر به فرد به حساب می اید یک کمدی شلوغ که قرار است به سبک و سیاق اثار اسلپ استیک ساخته شود اما از این نوع تنها به همین شلوغی و سر و کله زدن ادم ها با کیک و نظایر ان بسنده شده است.                                                            

مشکل قاعده بازی ان است که معتمدی سعی می کند قاعده بازی را نه تنها رعایت کند بلکه به هجو ان نیز بپردازد. برای این منظور تنها به گونه کمدی هم بسنده نمی کند بلکه دستی هم به گونه وسترن ـ گنگستری و ... نیز می اندازد. حاصل کار نیز نشان از همان اغتشاش و اشفتگی دارد که افت دو فیلم نخست او نیز بود.

به این ترتیب مخاطب قاعده بازی نه تنها از خط و ربط قصه سر در نمی اورد و نمی داند در این شلوغی که ادم ها در یکدیگر می لولند به واقع کی به کی است.

اما فارغ از این مسئله در قاعده بازی نکته های غافلگیر کننده کم نیست از حضور جیشید هاشم پور در ان نقش خاص گرفته تا هیبت عجیب و غریب ادم های دیگر ـ رفتار نا متعارف انها و باقی قضایا...

ناکامی فیلم تنها در عدم انسجام ان و نامشخص بودن خط و ربط ان نیست بلکه شوخی های فیلم نیز چندان از کار در نیامده اند. مگر چند شوخی کلامی که ان  هم در هر فیلم به اصطلاح کمدی نمونه های ان را بسیار می توان مشاهده کرد.

اما با اینحال می توان  قاعده بازی را یک رویکرد تجربه گرایانه برای به هم امیختن نشانه های  اشنا از گونه های  مختلف سینمایی و تلاش برای هجو انها نیز به حساب اورد. اگر چه به نظر می رسد معتمدی دراین زمینه به توفیق چندان زیادی دست نیافته است و اغلب شوخی هایی که برای این منظور تدارک دیده است به نتیجه مطلوب نرسیده اند. اما نفس انجام یک تجربه تازه می تواند امتیازی اندک را به حساب فیلم بگذارد.

نیره رحمانی ـ بانی فیلم ـ ۱۹ بهمن ۱۳۸۵